Prayers and Blessings

August 14, 2009

Ang natatandaan ko, naglalakad ako sa kahabaan ng Shaw Blvd. sa kanto ng EDSA nang makakita ako ng isang nakabubulag na liwanag sa aking kanang balikat. Sobrang lakas ng ilaw, napakubli na lang ako sa likod ng mga braso ko. Trailer truck lang pala, kala ko kung anu na. Pagdilat ko, nagkakagulo na ang tao, di ko na lang sila pinansin, may pinagkakaguluhan ata silang artista. Isang maputing lalaki ang kumausap sa akin, sabi niya, “Whoa! That’s a nice catch dude.. Tara gala muna tayo..”, at sa di malamang kadahilanan, sumama ako sa kanya at sa isang iglap, bigla kaming napunta sa isang dimensyon na noon ko lang nakita.

Lalaki: “Welcome, nasa operating room ka ngayon, kaya gumala ka muna dito”

Ako: “Huh? basa OR ako tapos nandito? ang gulo! Anu ba tong lugar na to?”

Lalaki: “Pag nagtagumpay ang mga doktor, papauwiin na kita, pero sa ngayon, dito ka muna”

Ayon! Ako nga pala si Jez, at naghihingalo pala ako.
At si Gabriel pala ang kausap ko kanina.

Nasa isang parte na pala ako ng langit, nandito yung mga matatawag kong ‘heavens-miscs’. Wala dito yung mga namatay na, wala din dito yung mga bahay nila. Sabi ni Gabriel, eto daw yung lugar sa langit na pinakamalapit sa lupa, nandito daw gumagala yung mga taong naga-agaw buhay pa lang, mga bagay na pinapadala sa lupa at kung anu-anu pa. Siguro nandito rin yung mga guardian Angel no?

Lakad lakad lakad..
May nakita akong isang gusali, katulad ng ibang mga gusali dito, nakabukas lang ang entrada nito. Isang anghel ang pumasok dito, bitbit niya ang pinakapaborito kong gitara, na-curious ako, kaya pumasok ako. Sa loob ng gusali, ay punong puno ng mga kwarto, magkakadikit lang ang mga pinto, pero nang may lumabas na isang anghel mula sa isang pinto, nakita kong napakalaki ng loob ng bawat isang kwarto, at hindi lang yan, bawat isang pinto ay may nakaukit na pangalan. Exciting! Agad kong hinanap ang pinto na mayroong pangalan ko. At mga ilang minuto lang ay nakita ko na ito. Nagulat pa ako ng makita ko ang anghel na may dala ng gitara na lumabas galing dito.

Aktong bubuksan ko na ang pintuang may pangalan ko ng sinigawan ako ni Gabriel, “Wag! Teka!”. Napatigil ako. Nabitin ako. bakit niya kaya ako pinigilan?

Gabriel: “Whew.. Teka lang, naghihingalo ka pa lang, sa oras na buksan mo yang pintong yan ay matututluyan ka na.”

Ako: “Anu ba kasing nasa loob nito? Di ko ba pwedeng tignan lang?”

Gabriel: “Katulad ng sinabi ko na, pwede mong buksan yan, pero sa oras na gawin mo yun eh iiwan mo na nang tuluyan ang mga minamahal ma sa lupa.”

Ako: “Ok na siguro yun, kesa mapagastos pa sila sakin. And besides, sigurado ang pamilya kang dito ko sa langit mapupunta. At isa pa, mukhang wala na talaga akong pagasa sa Kanya. Dito na lang ako.”

Gabriel: “Bahala ka, it’s your decision. Dahil madalas, ang mga taong nagbubukas niyan ay nagsisisi.”

Ako: “Pagsisisi? Sa langit? As in regret? Binibiro mo ata ako eh..”

At binuksan ko na ang pinto.
Bigla akong may naramdamang kakaiba,napapikit ako, unti-tuni, nararamdaman ko na ngang iniiwan ko na ang katawan ko sa lupa, naririnig ko ang mga iyak ng mga tao sa paligid, ok lang, expected ko na yun. Hay.. Ang sarap ng pakiramdam, dumilat na ako.. Nagulantang ako.

Ako: “Anu ba talaga ang lugar na ito?!!!”

Gabriel: “I told you…”

Ako: “Bakit nandito lahat ng mga bagay na gusto ko? Matagal ko nang gusto ang mga ito! Kala ko ba nandito yung mga bagay na pinapadala sa mga tao? Eh bakit di nakarating sa akin tong mga to?”

Gabriel: “Alam na nang Diyos lahat ng gusto mo, kaya pinalagay na niya lahat ng yan dito.. Kaya lang, kelan ka ba lumapit sa kanya para hilingin ang mga ito, kelan mo ka nagpray para sa mga ito? Yung gitara sana ipapadala sayo kanina, kaso lang namatay ka na, kasi matagal mo nang pinapanalangin yan diba? Eh yung iba? Kelan ka nagdasal para sa mga yan?”

Ako: “Hindi ko na sila pinagdasal lahat, kala ko kasi hindi ibibigay sakin ng Diyos ang mga ito?”

Gabriel: “Maliit o malaki, ganun parin yun.. Kung di mo ipagdadasal, para kang di nagtiwala sa Diyos”

Sabay may nakita akong isang kahong pula, binuksan ko ito, lalo akong naguluhan.. Nakalagay dun ang isang papel na may nakasulat na pangalan..

Ako: “BAKIT NANDITO ANG PANGALAN NIYA?!!!!”

Gabriel: “Siya sana ang nakatakdang tao para sa iyo, hindi mo pinagdasal na maging kayo eh, naghihintay na lang kaming ipadala siya sayo.”

Sabay may pumasok na isang anghel, kinuha niya ang kahon, at lumabas.

Ako: “San niya dadalin yung kahon Gabriel?”

Gabriel: “Patay ka na, dadalhin na yung kahon sa ibang kwarto”

Ako: “Eh kala ko imposibleng sagutin niya ko eh! Sana pinagdasal ko! Ibalik mo ako sa lupa!!!! Ibalik mo ako… ibalik mo ako… parang awa mo na…”

Unti-unti na akong tinanggap ng langit, dahan-dahang nawawala na ang lungkot ko, ganito pala sa langit, walang lungkot, walang sakit, walang panghihinayang, walang pangangailangan. Lumabas na kami sa kwarto, nawala na ito pagkasara ng pinto. Kahit kelan di ko na ito makikita. Biglang sumakit ang dibdib ko.. Ahhhhhhhh!!!!!

Whew.. Nagising ako, patay ako sa boss ko nito, nahuli akong natutulog.. Tsk!
Pero ok lang. Ngayon alam ko na.

Maliit o malaki, mukha mang imposible, ipagdadasal ko.

Ipagdadasal ko.

2nd year special - From Toothpickman

August 6, 2009

Cerbitero

Toothpickman.

Sino ang pinakapaborito mong tao na may tililing?

Ako, yung sorbetero.

Ewan ko ba kung bakit, pero parang lahat ‘ata ng bata hindi mapakali kapag naririnig na may parating na sorbetero.

May mga tumatakbo papunta sa mga nanay nila’t nanghihingi ng pera, may mga tumatakbo papunta sa mga tatay nila’t kukupit ng pera, may mga nagbabasag ng alkansya nila, may mga nagbabasag ng alkansya ng iba at may mga naghihintay ng manlilibre. Kapag lahat na ng bata may pera na, papaligiran na nila si Manong. Pagkakaguluhan na siyang parang artista, palung-palo at hataw sa takilya. Hindi na uso ang pila. Matira-matibay tsong, pare-pareho lang tayong gutom.

Hindi naman natin alam noong bata ka pa kung saan ba nakukuha ni Manong yung ice cream niya e, pero for some reason, tiwalang-tiwala kang magtiwala sa kanya. Kasi sa dami-dami ng pwedeng paglakuan ng sorbetes, napili niyang dumaan at magtinda sa tapat niyo. Nakakaantig ‘yun, lalo na kung sa tuktok ka ng burol nakatira, kasi gustung-gusto mo ng ice cream, at gustung-gusto ka niyang pagbilhan.

. . .

“Ubos na.”

Ouch.

. . .

Dirty Ice Cream.. Sino bang nagsabing kailangan mo ‘nun? Sino bang nagsabing masustansya ‘yun? Bukod kay Manong Sorbetero?

Parang trivia ang mga dirty ice cream, hindi mo naman talaga kailangan, pero nasasarapan ka sa tuwing nakakatikim ka, lalo na kung uhaw na uhaw ka dun.

Kaso bihira lang ang mga sorbeterong naglalako ng kaalaman, kadalasan makikita mo lang sila sa TV, naka-cowboy hat at naka-pepe shorts.

Bakit kaya Kuya Kim ang tawag kay Kuya Kim? Bukod sa yun ang pangalan niya? Bakit kaya hindi Mommy o Daddy Kim? O Ate Kim? Siguro kasi ang natututunan mo lang sa mga magulang mo ay yung mga bagay na basic, obvious at madaling paniwalaan. Ang mga natututunan mo naman sa mga ate ay kung paano saluhin yung mga inutos sa kanila. Mula pa noong unang panahon, ang mga kuya ang mahilig magshare ng mga walang kwentang trivia.. na gustung-gusto mo namang malaman. Malay mo ba kung ‘di totoo? At least nagbigay siya ng effort para sabihin yun sa’yo. Para siyang sorbeterong di-alintanang umakyat sa burol para bentahan ka ng paborito mong ice cream na hindi mo alam kung saan nanggaling.

Touching.

Bilib talaga ako sa mga kuya. Wala akong kuya sa bahay e. Ako ang kuya sa bahay. ‘O di ba ang conceited ko masyado?

Never mind.

Hindi ka maniniwala sa sinasabi ng kausap mo kung hindi ka nagtitiwala sa kanya, at hindi ka magtitiwala sa kausap mo hangga’t wala pa siyang sinasabi sa’yo. Kaya siguro malaki ang tiwala ko sa mga pinsan ko, lalo na ‘yung mga nagku-kuya-kuyahan, dahil sa mga sinasabi nila, lalo na yung mga binibigay nilang kaalaman na hindi ko naman talaga kailangang malaman. Kung ‘di dahil sa mga kuya ko, hindi ko malalamang marami pa pala akong ‘di alam. Na marami ka palang bagay na matutunan sa labas ng klasrum, malayo sa ilalim ng punong mangga at sa may bandang internet shop. Ang mga kuya ko ang nagturo sa’kin kung paano makipagkilala sa mga bagay na ‘di ko alam, katulad ng iba’t ibang klase ng magazines (sshh!). Kung di dahil sa kanila, wala sana akong tiwala sa media, at sa iba pang mga tao bukod sa sarili ko, kay Nanay, at kay Tatay. Natuto akong respetuhin at paniwalaan ang mga kasinungalingan at kalokohan ng tao, at tawanan ang sarili ko kasi utu-uto ako.

Lahat ng bata sa mundo ay naghahangad ng isang sorbetero, kahit isa lang, na mag-aabalang dumaan sa tapat nila para magpatunog ng tililing at magbenta ng maduming sorbetes, at lahat din ng bata ay naghahangad ng kuyang magbibigay ng mga walang silbing kaalaman na masarap lasapin, lalo na yung mga tipong gumagawa ng blog para lang mas mapadali ang pagdadaldalan niyo.

Lahat ng kailangan kong matutunan, natutunan ko nung kinder, lahat ng mga ayaw kong matutunan, natutunan ko kay Nanay, lahat ng bawal kong matutunan, natutunan ko sa panunuod ng.. uhmm.. Hindi ko pa pala yun natutunan. Pero lahat ng mga hindi ko kailangang matutunan, na ginusto kong matutunan, natutunan ko sa mga kuya.

Kuya Joshua Cerbito, isang tunay na sorbetero.

 

---

2nd year special - From Julie Ann

---

The younger sister that I never had

August 5, 2009

I never had a younger sibling.

I was not delivered normally, meaning, my mother had to undergo a critical surgery before letting me live. She has some heart irregularities, that’s why it’s critical, it even came to the point that the doctor asked my father to choose, whether to let me or my mother live. My father chose us both. Backed up with prayers, disobeying the doctor’s opinion, we lived both. A modern testimony of faith. Because of that, my mother can no longer bear another child. So It’s just me and my ate forever with no more bunso but I.

I’m a kuya to my cousins, but I was never a kuya to a younger sibling. Not to a younger sister, nor to a younger brother. It’s different, I know it. And besides, my younger cousins are too young to say that they’re not even in the next age bracket as I. The emptiness I feel then, I still feel now. Perhaps, not anymore.

Friends. What are they? Who can they be? Where are they? Why them? How do you know if they’re real or not?

“When two people fell in love, they say it’s magic.”

Some people said, when a guy and a girl becomes best-friends, it’s inevitable that they fall in love. I disagree. If two guys, or two girls can become best-friends, why not a girl and a guy?

Is that fair to think that a guy and girl can’t be as close as siblings? Why? In Filipino, I’ll call it ‘malisya’.

Again, let me add something.
“When two people fell in love, they say it’s magic.
But when two people learn not to fall in love but stay in love in a platonic manner, it’s more magical.”

Recently, a girl or a lady (if she likes to be called one already) was added to my REAL friends-list.
You know her?
let’S jusy sAy that capItalization is good.
You get it?

She’s good to me, and she’s being good. We share our wildest stories, our happiest moments, our most oblivious ones, even the weirdest thoughts. It can’t be helped, but I already, or rather we did, expected that people might think wrong. We did not care.

Funny as it may seem, when she’s down, I’m up. When she’s up, I’m down. Maybe it’s God way to let us feel that we really need each other (hey friend, do you feel it also?). We share different random thoughts, argue about it but end up laughing and having the same conclusion.

As for me, I feel empty when we don’t talk.
I miss her company as much as I miss my other guy best friends’ company.
She brings happiness to me when she’s happy, and I want to return the favor by being available for her all the time.
I once said that I can’t promise anymore. She said “You can’t promise me?”, I changed my mind. I can now.

By that time, I know she’s the reason why God never gave me a younger sister.
By that time, I know she’s the younger sister that I never had

Hoy! Pagibig, eto na letter ko sayo..

August 3, 2009

12 taong gulang ako nung una kitang makita.
Sabi nila di ka pa raw nagpapakita sa mga kasing edad ko, pero alam kong  hindi yung totoo, dahil pagkapanganak ko pa lang, alam ko nang ikaw ang ugat ng pagkabuhay ko. Siguro eh iba lang ang nakikilala ng ibang kasing edad ko. Ang dami kasing impostor na gumagaya sayo.

Alam mo ba, nakita kita dati, sa pinakaunang pagkakaton, nakita kita hindi sa mga kapamilya ko.
Isang babae ang may bitbit sayo, ang problema iba ang nakikita niyang bitbit ko, at ayaw niya atang magshare kami sa mga bitbit namin. In short basted ako. hay.. kaka birthday ko pa lang naman nun, bakit hindi ka nagpakita sa kanya?

3 years after, nasa college na ko, nakita na naman kita, at mabuti na lang ang babaeng may dala sayo eh medyo malinaw ang mata, nakita niyang ikaw din ang bitbit ko. 4 na taon din naming pinagsaluhan ang kaligayahang dulot mo. Pero bakit ganun? nanjan ka parin naman diba? Nasa samin ka parin? Pero bakit parang ikaw mismo ang umaayaw na? Wag naman ganun, ayokong umabot sa ganun.

Natapos na ang desisyon. Nawala ka na na naman sa paningin ko. Pero alam mo, nararamdaman parin kita ngayon.

20 anyos na ako sa makalawang linggo, magpakita ka kaya sa akin ulit?
Palagay ko kasi nakita na kita ulit.
Makita ka din kaya niya sa akin? Mukhang malabo, oops di ako negative, kaya lang lam mo, parang salbahe ka sakin eh no, kasi bago ka magpakita sakin, nagpakita ka na sa kanila. Nahuli na ako. Pero it’s better late than never nga naman diba. Next time kasi agahan mo

Hmmm.. Palagay ko nga nakita na kita ulit. Final answer!
Lam mo kung bakit?
kasi bumamalik yung mga dati kong pakiramdam.

Tila ba gusto ko siyang makita araw araw, nalulungkot naman ako pag wala siya, at mas nalulungkot ako pag nakikita kita sa kanya pero ibang tao kausap mo. Pero masaya parin, kasi nakita kita.

Parang kanina may narinig akong nakakatawang usapan, gusto ko kaagad un sabihin sa kanya. May nakita akong magandang picture sa internet, gusto ko kaagad ipakita sa kanya. May narinig naman akong magandang tugtog sa radyo, gusto ko kaagad iparinig sa kanya. Gusto kong ibahagi sa kanya hindi yung mga naranasan ko, bagkus ung kaligayahan na nadama ko, Alam mo yun? Parang gusto kong hugutin yung saya sa puso ko at ibigay sa kanya para maranasan din niya yung katulad na saya na naranasan ko. Diba? Kaya sigurado ako, ikaw yung nakikita ko.

Tumingin ka naman sakin kahit minsan lang, kahit ibang tao kausap mo. Wish ko lang yung kausap mo ikaw nga ang nakikita, baka kasi iba nakikita nun.

Wala ka na namang sasabihin? Lumingon ka man lang hoy! namimiss ko nang marinig yung boses mo, sana sa susunod na marinig ko yung boses mo, siya yung nagsasalita.

sincerely yours,
Kuyajot