Taguan, hanapan
September 3, 2009Taguan, isang common na larong pambata dito sa bansa natin. Well, nung panahon ko, dahil di ko alam kung uso pa ito ngayon.
Malinaw na malinaw pa isipan ko yung mga panahong bata pa ko at ang mga pinsan ko, at naglalaro kami nito. Minsan may pinsan akong magaling maghanap. Meron din namang madali lang talaga makita. At paminsan minsan, meron ding super galing magtago. Yung tipong sa sobrang galing niya magtago eh sumuko na lahat kaming kalaro niya eh di parin siya makita, hanggang sa maga-ayawan na at hindi na siya hahanapin, maglalaro ng ibang laro, parang normal lang. Syempre, makalipas ang ilang minto o misan oras ng pagtatago niya, lalabas din siya, galit. “Ang daya niyo naman eh, bakit di niyo na ko hinanap?”, “Hinanap ka na nga naming lahat eh! Talagang di ka namin makita!”, “Eh ganun talaga! Taguan to eh, hindi naman give-up-an!”.
Tama yung bata in a way, ganun talaga ang larong taguan, may pagtatago, at may pagkakatagpo.
May kakilala akong isang doctor noon, at meron siyang Terminal Cancer. Doctor siya, alam niya kung ano ang sakit niya at kung paano namamatay ang mga tao sa sakit na ito. Nasiraan siya ng loob, alam niyang wala nang pag-asa ang kalagayan niya at alam na niyang malapit na ang ending niya. Pinili niyang wag ipaalam sa mga kapamilya niya ang kanyang karamdaman, ayaw niyang mag-alala sila, gumastos ng malaki para sa alam na din naman niyang magiging resulta kung sakaling ipagamot pa siya. Pinilit niyang mabuhay ng normal sa presensya nila, hanggang sa tuluyna na nga siyang pumanaw. Gulat ang pinakaunang tugon ng puso’t isipan ng pamilya niya. “Bakit hindi mo man lang sinabi? Kung alam mong walang lunas, sana ipinaalam mo samin, nang nakapaghanda man lang kami! T-T”.
Ngunit tapos na ang lahat, hindi na nila napaalam kung gaano nila siya kamahal, walang nakaalam, parang normal lang. Masyado siyang nagtago, na nalimutan din niya na minsan, nakakasawa din palang maghanap ng mga taong ayaw talaga magpahanap. Mukhang ganoon nga talaga, may pagtatago, may pagkakatagpo, at meron ding pagsuko.
Mas gusto ko pa yung larong ‘Sardines’. Sa larong ito, ang taya naman ang siyang magtatago at lahat ng kalaro niya ang maghahanap sa kanya. Pag may nakakita na sa kanya, sisiksik ito sa kanya at magtatago na din hanggang sa paunti na nang paunti ang naghahanap sa mga nagtago nang kalaro. Padami naman ng padami ang nagtatago kasama ng original na taya, nagsisiksikan, naggi-gitgitan, nagha-hagikgikan, at kung minsan ay di mapigilang matawa ng malakas ang isa na nagiging dahilan ng pagkahanap sa kanila ng ibang kalaro.
Naalala ko minsang nilaro ko ang larong ito, medyo malungkot sa simula ng ako’y nagiisa pa at naghahanap sa taya, nasa isip ko, boring na, kailangan ko nang makita ang taya, kasi pag nakita ko na siya, sama sama na kami ng iba pang nakakita na din sa kanya, masaya pag nakita mo na yung taya.
Palagay ko ganun dapat ang buhay, hindi taguan, kundi hanapan. Hindi parang ‘taguan’ ang buhay, para itong ’sardines’ kung saan lahat ng tao naghahanap, lahat tayo gustong sumaya lalo na pag hapong hapo at pagod na pagod na.
Tara laro tayo, gawin nating parang sardines ang buhay at ang Diyos na si Jesus ang taya. Tiyak sasaya tayo pag nakita natin siya, tingin mo?
The Vortex of Paroxysmal Disposition
September 2, 2009I’ve been staring at this screen for ages, I still can’t figure out what is this that I’m feeling. Or is correct to say that I’m feeling something? I’m befuddled, my mind spins with constant acceleration, round and round, rushing faster than the speed of sound. Then meets an opposing force never seen or felt by anyone. Lines from Batman begins entered my mind: “This is what happens when an unstoppable force meets an immovable object”. In this case, I’m the Joker. I crashed, lost my momentum and was dilapidated pretty quick.
I have an IQ of 132 and still my mind can’t process this. Maybe this is what they call emotion. Something unfathomable for the mind but very simple for the heart. If that’s the case, then lets hear what this heart (mine) has to say.
…
~is it time? Let me do this in a straight-forward manner.
I’m sad, confused and sick all at the same time. Someone entered my realms but left physically, she taught me how view life in a different perspective, to value friendship more, and to be in a paradigm in where only the two of us can move freely. I’m just getting the hang of it, but need she left.
I don’t want to imagine what will happen next. Pre-work hours when she comes in the office with 2 cups of scrumptious fried noodles, one for her and one for me, sharing stories to each other while waiting for 9PM to kick in. Work hours with no one on my right side blurting out jokes, thoughts and noisiness. After-work hours when I’m alone walking in the long road home. Never will I accompany someone to MRT or to the Bus Terminal again, and it will be jeepney-rides for me starting now. I guess I’ll be eating Almonets alone.
I know I’ll get a glimpse of her again, every after weekend, or every random day, but every after weekend or every random day is very different from everyday.
I hope she learned a lot from the training she had in our company, I’m very thankful to know that she think it’s fun being with us. And it’s really overwhelming that I became not just one of her friends, but her Kuya.
Suffice to say, Kuya Jot misses her sister.
The 20th Anniversary of a miracle
August 25, 2009Just now, I am celebrating the 20th anniversary of a miracle.
God is so good because if not for him, this miracle would never come together.
Allow me to tell you a story about it.
A pregnant woman together with her husband rushed to hospital to give birth to their second offspring. The woman has a heart disease, which makes it hard for her to bear a child and harder to give birth. It’s that bad that it even came to the point that it’s either the mother will live, or the baby will and the husband has to choose.
The husband took the 3rd option, to let them live both, even if the doctors said that it is very impossible. They made up they’re mind. Now it’s either both the mother and the baby will live, or they will both die. He prayed hard, he made a covenant with God; that he will serve Him for the rest of his life just to let his wife and his baby live.
Several hours of pain and agony have passed, the woman can’t make it on a normal delivery. Cesarean delivery it must be and cesarean delivery it will be. The risks are high, should the mother’s heart fail, she’ll die together with the baby. The doctors are against this for they know that only a miracle will let this come about.
August 26, 2989, at Trinity General Hospital, a modern miracle took place.
Let’s call this miracle ‘birth’. And they gave this miracle the name ‘Joshua Jez’ a healthy young proof of how good God is.
Years after, the husband became a Minister, gained his Masters and Doctors degree in Ministry and started leading a community Church together with his wife, his daughter and his new offspring.
wooooooosh! *time travel*
Now, after a Score (2 decades), the proof of the miracle still exists, and you reading this entry is a proof that the it is indeed alive and kicking!
Praise God.
The long term predicament
August 18, 2009Supposing that I accept your foolish premise which results to an dreading state of mind, it still doesn’t change the fact that this, as in THIS moment is still the worst moment ever. What else should I do with an aging and rotting place? Where I can find no one else but a friend which happens to be subliminally affected by strange and convulsed thoughts?
This has been my long time predicament. Something is wrong, and everybody can tell. Algebraically speaking, there are to many unknowns, and no equation to ever solve even one of them. I dread the times when I feel so reluctant to tell everybody that I have done nothing. Why should I be embarrassed to tell that I’m nothing but a worthless crap? Nothing better than a shoe box without the shoe, and only as good as the coffee when it’s not hot.
The tides have changed, never will the sides be the same.
There’s no more blood to spill, no more pills to swallow, and no more life to waste.
We’ll talk in the morning.
2nd year special - From Saiwai
August 17, 2009Another splendid work of art by my younger sister..
Ayukong umuulan, dahil maraming gawaing nasasayang sa tuwing inaabutan ako ng ulan.
AyOko ng nararamdaman kong wala akong silbi,
Ayukong makipag usap ng matagal sa di ko kilala lalo na kung alam kong mas ahead sakin…
AyOkong makinig sa payo o opinyon ng iba dahil ayukong mabago ang gusto kong paniwalaan.
Ayukong may maka alam ng nararamdaman ko, yokong isipin nilang mahina ako…
Sensitive ako kaya ayokong naririning mga naging pagkakamali ko..
Noon, lahat ng iyon nasa bokabolaryo ko, pero habang dumdami ang nakikilala kong tao..
Unti- unti naring nabubura ang mga bulok na kaartehan ko..
Maganda ang naging epekto sa akin ng mga taong nakakasalamuha ko… kaya masaya ako..
Sabi nila magaling ako makisama sa ibang tao, kaya kong makisalamuha kahit sinong makita ko.,
Masaya akong marami akong nakikilala masaya akong nakikinig at nagbabasa ng mga blog ng buhay nila..Pero kung minsan di madaling makinig at tumanggap ng mga istorya nila…
Kung minsan naiisip kong para akong Jack in a Box, pag labas ko sa kartong kinatataguan ko at di natuwa ang isang tao itatapon na lang ako sa isang sako..
Para akong isang malaking barko, kaya kong sumoporta ng ilang tao patungo sa gusto nilang puntahan pero hindi lahat kaya kong suportahan wala kong sagwan para sila ang mag tama ng mamamali kong daan. At gaano man karami ang kayang isakay may limitasyon parin at kahinaan.
Masaya akong mag isa pero mas masaya pla akung may kasama, mas masayang may kausap ka, may ka kwentuhan ka, may kakampi ka..
Nabuhay ako bilang isang gagambang nakakulong sa isang kahon ng posporo at namumuhay sa sariling sapot ko.
Di naman masamang makulong sa sariling paniniwala, ang masama sa sobrang paniniwala sa sarili mamatay kang nakakulong sa sariling sapot ng paniniwala mo.. di mo mararanasang makiapak sa sariling sapot ng iba, walang bonding, walang hapiness walang friends..
Kaya ayukong makisama sa ibang taong namumuhay parin sa sariling sapot nila..
Walang rules, walang pinaniniwalaan bukod sa sarili nilang RULES AND REGULATION.
Pero sa kakatuwang pangyayari nakaaya ako ng isang taong kumain ng hongkong style, kahit napipilitan sinasabayan parin akong kumain.. Isang taong napagsasabihan ko ng mali at napapagalitan kung minsan..Nasasabi ko yung mga ayuko, Malalalim na sikreto , At mga paniniwala kong akala ko ako lang nakakunawa kahit mali pero pareahas ko rin pala ng naiisip..
Ang taong may sariling rules ang regulation, yung taong naka-apak sa sarili nyang sapot, yung klase ng taong ayukong makasama…. Magiging kakampi, kuya at kaibigan ko pala..
Sa di inaasahang pangyayari natuto akong maniwala at makipag kwentuhan ng di nakakatuwa at di dapat pinag kukwentuhang mga bagay…
Mas lumawak ang nalalaman ko, nakatagpo na ako dati ng ganitong tao, pero di ko akalaing makakatagpo ako ulit..
Nakakatuwang isiping nagkaroon ako ng isang kuya na nakakapitan ko pagkailangan.
Nagsisilbing diary ko sa mga oras na kailangan ko ilabas ang nararamdaman ko..
Wala pang higit sa taon ko syang kakilala pero parang kasama ko na sya mula nung pagkabata pa…Ayukong isipin na darating yung araw na di na namin kilala ang isat-isa, di na kami nagkakapalitan ng mga idea… Yukong mamiss yung pag dedebate naming natatapos rin sa iisang paniniwala…
Nagpapasalamat akong nagkaroon ako ng kakilalang hindi inuupan ng kalaban dahil adik sa tekken! kuyang adik sa pag-cocompute ng matrices, pag proprogram sa .Net at pagpapagalaw ng mga nadedesign kong page ^^ Pati naring sa mga dinousaurs, earth, circles , fogs, trees at elevator ;p
Ngayon , di na ako naiinis sa tuwing umuulan, Dahil kung minsan yung ulan pala ang nagsisilibing daan para makapag pahinga’t makapagkwentuhan…
-jollibee
Written by: Raissa Aliman (Saiwai) View Her Blog
Jash, I need help. I want to feature some blog entries on my sidebar. Can’t find the link thingy. :/
I sometimes get carried away with music too.. hahaha :p
