The 20th Anniversary of a miracle

August 25, 2009

Just now, I am celebrating the 20th anniversary of a miracle.

God is so good because if not for him, this miracle would never come together.

Allow me to tell you a story about it.

A pregnant woman together with her husband rushed to hospital to give birth to their second offspring. The woman has a heart disease, which makes it hard for her to bear a child and harder to give birth. It’s that bad that it even came to the point that it’s either the mother will live, or the baby will and the husband has to choose.

The husband took the 3rd option, to let them live both, even if the doctors said that it is very impossible. They made up they’re mind. Now it’s either both the mother and the baby will live, or they will both die. He prayed hard, he made a covenant with God; that he will serve Him for the rest of his life just to let his wife and his baby live.

Several hours of pain and agony have passed, the woman can’t make it on a normal delivery. Cesarean delivery it must be and cesarean delivery it will be. The risks are high, should the mother’s heart fail, she’ll die together with the baby. The doctors are against this for they know that only a miracle will let this come about.

August 26, 2989, at Trinity General Hospital, a modern miracle took place.
Let’s call this miracle ‘birth’. And they gave this miracle the name ‘Joshua Jez’ a healthy young proof of how good God is.

Years after, the husband became a Minister, gained his Masters and Doctors degree in Ministry and started leading a community Church together with his wife, his daughter and his new offspring.

wooooooosh! *time travel*

Now, after a Score (2 decades), the proof of the miracle still exists, and you reading this entry is a proof that the it is indeed alive and kicking!

Praise God.

The long term predicament

August 18, 2009

Supposing that I accept your foolish premise which results to an dreading state of mind, it still doesn’t change the fact that this, as in THIS moment is still the worst moment ever. What else should I do with an aging and rotting place? Where I can find no one else but a friend which happens to be subliminally affected by strange and convulsed thoughts?

This has been my long time predicament. Something is wrong, and everybody can tell. Algebraically speaking, there are to many unknowns, and no equation to ever solve even one of them. I dread the times when I feel so reluctant to tell everybody that I have done nothing. Why should I be embarrassed to tell that I’m nothing but a worthless crap? Nothing better than a shoe box without the shoe,  and only as good as the coffee when it’s not hot.

The tides have changed, never will the sides be the same.

There’s no more blood to spill, no more pills to swallow, and no more life to waste.

We’ll talk in the morning.

2nd year special - From Saiwai

August 17, 2009

Another splendid work of art by my younger sister..

 Ayukong umuulan, dahil maraming gawaing nasasayang sa tuwing inaabutan ako ng ulan.
AyOko ng nararamdaman kong wala akong silbi,
Ayukong makipag usap ng matagal sa di ko kilala lalo na kung alam kong mas ahead sakin…
AyOkong makinig sa payo o opinyon ng iba dahil ayukong mabago ang gusto kong paniwalaan.
Ayukong may maka alam ng nararamdaman ko, yokong isipin nilang mahina ako…

Sensitive ako kaya ayokong naririning mga naging pagkakamali ko..

Noon, lahat ng iyon nasa bokabolaryo ko, pero habang dumdami ang nakikilala kong tao..
Unti- unti naring nabubura ang mga bulok na kaartehan ko..
Maganda ang naging epekto sa akin ng mga taong nakakasalamuha ko… kaya masaya ako..

Sabi nila magaling ako makisama sa ibang tao, kaya kong makisalamuha kahit sinong makita ko.,
Masaya akong marami akong nakikilala masaya akong nakikinig at nagbabasa ng mga blog ng buhay nila..Pero kung minsan di madaling makinig at tumanggap ng mga istorya nila…
Kung minsan naiisip kong para akong Jack in a Box, pag labas ko sa kartong kinatataguan ko at di natuwa ang isang tao itatapon na lang ako sa isang sako..

Para akong isang malaking barko, kaya kong sumoporta ng ilang tao patungo sa gusto nilang puntahan pero hindi lahat kaya kong suportahan wala kong sagwan para sila ang mag tama ng mamamali kong daan. At gaano man karami ang kayang isakay may limitasyon parin at kahinaan.
Masaya akong mag isa pero mas masaya pla akung may kasama, mas masayang may kausap ka, may ka kwentuhan ka, may kakampi ka..
Nabuhay ako bilang isang gagambang nakakulong sa isang kahon ng posporo at namumuhay sa sariling sapot ko.
Di naman masamang makulong sa sariling paniniwala, ang masama sa sobrang paniniwala sa sarili mamatay kang nakakulong sa sariling sapot ng paniniwala mo.. di mo mararanasang makiapak sa sariling sapot ng iba, walang bonding, walang hapiness walang friends..
Kaya ayukong makisama sa ibang taong namumuhay parin sa sariling sapot nila..

Walang rules, walang pinaniniwalaan bukod sa sarili nilang RULES AND REGULATION.

Pero sa kakatuwang pangyayari nakaaya ako ng isang taong kumain ng hongkong style, kahit napipilitan sinasabayan parin akong kumain.. Isang taong napagsasabihan ko ng mali at napapagalitan kung minsan..Nasasabi ko yung mga ayuko, Malalalim na sikreto , At mga paniniwala kong akala ko ako lang nakakunawa kahit mali pero pareahas ko rin pala ng naiisip..

Ang taong may sariling rules ang regulation, yung taong naka-apak sa sarili nyang sapot, yung klase ng taong ayukong makasama…. Magiging kakampi, kuya at kaibigan ko pala..
Sa di inaasahang pangyayari natuto akong maniwala at makipag kwentuhan ng di nakakatuwa at di dapat pinag kukwentuhang mga bagay…
Mas lumawak ang nalalaman ko, nakatagpo na ako dati ng ganitong tao, pero di ko akalaing makakatagpo ako ulit..
Nakakatuwang isiping nagkaroon ako ng isang kuya na nakakapitan ko pagkailangan.
Nagsisilbing diary ko sa mga oras na kailangan ko ilabas ang nararamdaman ko..
Wala pang higit sa taon ko syang kakilala pero parang kasama ko na sya mula nung pagkabata pa…Ayukong isipin na darating yung araw na di na namin kilala ang isat-isa, di na kami nagkakapalitan ng mga idea… Yukong mamiss yung pag dedebate naming natatapos rin sa iisang paniniwala…

Nagpapasalamat akong nagkaroon ako ng kakilalang hindi inuupan ng kalaban dahil adik sa tekken! kuyang adik sa pag-cocompute ng matrices, pag proprogram sa .Net at pagpapagalaw ng mga nadedesign kong page ^^ Pati naring sa mga dinousaurs, earth, circles , fogs, trees at elevator ;p

Ngayon , di na ako naiinis sa tuwing umuulan, Dahil kung minsan yung ulan pala ang nagsisilibing daan para makapag pahinga’t makapagkwentuhan…

-jollibee

---

Written by: Raissa Aliman (Saiwai) View Her Blog

Prayers and Blessings

August 14, 2009

Ang natatandaan ko, naglalakad ako sa kahabaan ng Shaw Blvd. sa kanto ng EDSA nang makakita ako ng isang nakabubulag na liwanag sa aking kanang balikat. Sobrang lakas ng ilaw, napakubli na lang ako sa likod ng mga braso ko. Trailer truck lang pala, kala ko kung anu na. Pagdilat ko, nagkakagulo na ang tao, di ko na lang sila pinansin, may pinagkakaguluhan ata silang artista. Isang maputing lalaki ang kumausap sa akin, sabi niya, “Whoa! That’s a nice catch dude.. Tara gala muna tayo..”, at sa di malamang kadahilanan, sumama ako sa kanya at sa isang iglap, bigla kaming napunta sa isang dimensyon na noon ko lang nakita.

Lalaki: “Welcome, nasa operating room ka ngayon, kaya gumala ka muna dito”

Ako: “Huh? basa OR ako tapos nandito? ang gulo! Anu ba tong lugar na to?”

Lalaki: “Pag nagtagumpay ang mga doktor, papauwiin na kita, pero sa ngayon, dito ka muna”

Ayon! Ako nga pala si Jez, at naghihingalo pala ako.
At si Gabriel pala ang kausap ko kanina.

Nasa isang parte na pala ako ng langit, nandito yung mga matatawag kong ‘heavens-miscs’. Wala dito yung mga namatay na, wala din dito yung mga bahay nila. Sabi ni Gabriel, eto daw yung lugar sa langit na pinakamalapit sa lupa, nandito daw gumagala yung mga taong naga-agaw buhay pa lang, mga bagay na pinapadala sa lupa at kung anu-anu pa. Siguro nandito rin yung mga guardian Angel no?

Lakad lakad lakad..
May nakita akong isang gusali, katulad ng ibang mga gusali dito, nakabukas lang ang entrada nito. Isang anghel ang pumasok dito, bitbit niya ang pinakapaborito kong gitara, na-curious ako, kaya pumasok ako. Sa loob ng gusali, ay punong puno ng mga kwarto, magkakadikit lang ang mga pinto, pero nang may lumabas na isang anghel mula sa isang pinto, nakita kong napakalaki ng loob ng bawat isang kwarto, at hindi lang yan, bawat isang pinto ay may nakaukit na pangalan. Exciting! Agad kong hinanap ang pinto na mayroong pangalan ko. At mga ilang minuto lang ay nakita ko na ito. Nagulat pa ako ng makita ko ang anghel na may dala ng gitara na lumabas galing dito.

Aktong bubuksan ko na ang pintuang may pangalan ko ng sinigawan ako ni Gabriel, “Wag! Teka!”. Napatigil ako. Nabitin ako. bakit niya kaya ako pinigilan?

Gabriel: “Whew.. Teka lang, naghihingalo ka pa lang, sa oras na buksan mo yang pintong yan ay matututluyan ka na.”

Ako: “Anu ba kasing nasa loob nito? Di ko ba pwedeng tignan lang?”

Gabriel: “Katulad ng sinabi ko na, pwede mong buksan yan, pero sa oras na gawin mo yun eh iiwan mo na nang tuluyan ang mga minamahal ma sa lupa.”

Ako: “Ok na siguro yun, kesa mapagastos pa sila sakin. And besides, sigurado ang pamilya kang dito ko sa langit mapupunta. At isa pa, mukhang wala na talaga akong pagasa sa Kanya. Dito na lang ako.”

Gabriel: “Bahala ka, it’s your decision. Dahil madalas, ang mga taong nagbubukas niyan ay nagsisisi.”

Ako: “Pagsisisi? Sa langit? As in regret? Binibiro mo ata ako eh..”

At binuksan ko na ang pinto.
Bigla akong may naramdamang kakaiba,napapikit ako, unti-tuni, nararamdaman ko na ngang iniiwan ko na ang katawan ko sa lupa, naririnig ko ang mga iyak ng mga tao sa paligid, ok lang, expected ko na yun. Hay.. Ang sarap ng pakiramdam, dumilat na ako.. Nagulantang ako.

Ako: “Anu ba talaga ang lugar na ito?!!!”

Gabriel: “I told you…”

Ako: “Bakit nandito lahat ng mga bagay na gusto ko? Matagal ko nang gusto ang mga ito! Kala ko ba nandito yung mga bagay na pinapadala sa mga tao? Eh bakit di nakarating sa akin tong mga to?”

Gabriel: “Alam na nang Diyos lahat ng gusto mo, kaya pinalagay na niya lahat ng yan dito.. Kaya lang, kelan ka ba lumapit sa kanya para hilingin ang mga ito, kelan mo ka nagpray para sa mga ito? Yung gitara sana ipapadala sayo kanina, kaso lang namatay ka na, kasi matagal mo nang pinapanalangin yan diba? Eh yung iba? Kelan ka nagdasal para sa mga yan?”

Ako: “Hindi ko na sila pinagdasal lahat, kala ko kasi hindi ibibigay sakin ng Diyos ang mga ito?”

Gabriel: “Maliit o malaki, ganun parin yun.. Kung di mo ipagdadasal, para kang di nagtiwala sa Diyos”

Sabay may nakita akong isang kahong pula, binuksan ko ito, lalo akong naguluhan.. Nakalagay dun ang isang papel na may nakasulat na pangalan..

Ako: “BAKIT NANDITO ANG PANGALAN NIYA?!!!!”

Gabriel: “Siya sana ang nakatakdang tao para sa iyo, hindi mo pinagdasal na maging kayo eh, naghihintay na lang kaming ipadala siya sayo.”

Sabay may pumasok na isang anghel, kinuha niya ang kahon, at lumabas.

Ako: “San niya dadalin yung kahon Gabriel?”

Gabriel: “Patay ka na, dadalhin na yung kahon sa ibang kwarto”

Ako: “Eh kala ko imposibleng sagutin niya ko eh! Sana pinagdasal ko! Ibalik mo ako sa lupa!!!! Ibalik mo ako… ibalik mo ako… parang awa mo na…”

Unti-unti na akong tinanggap ng langit, dahan-dahang nawawala na ang lungkot ko, ganito pala sa langit, walang lungkot, walang sakit, walang panghihinayang, walang pangangailangan. Lumabas na kami sa kwarto, nawala na ito pagkasara ng pinto. Kahit kelan di ko na ito makikita. Biglang sumakit ang dibdib ko.. Ahhhhhhhh!!!!!

Whew.. Nagising ako, patay ako sa boss ko nito, nahuli akong natutulog.. Tsk!
Pero ok lang. Ngayon alam ko na.

Maliit o malaki, mukha mang imposible, ipagdadasal ko.

Ipagdadasal ko.

2nd year special - From Toothpickman

August 6, 2009

Cerbitero

Toothpickman.

Sino ang pinakapaborito mong tao na may tililing?

Ako, yung sorbetero.

Ewan ko ba kung bakit, pero parang lahat ‘ata ng bata hindi mapakali kapag naririnig na may parating na sorbetero.

May mga tumatakbo papunta sa mga nanay nila’t nanghihingi ng pera, may mga tumatakbo papunta sa mga tatay nila’t kukupit ng pera, may mga nagbabasag ng alkansya nila, may mga nagbabasag ng alkansya ng iba at may mga naghihintay ng manlilibre. Kapag lahat na ng bata may pera na, papaligiran na nila si Manong. Pagkakaguluhan na siyang parang artista, palung-palo at hataw sa takilya. Hindi na uso ang pila. Matira-matibay tsong, pare-pareho lang tayong gutom.

Hindi naman natin alam noong bata ka pa kung saan ba nakukuha ni Manong yung ice cream niya e, pero for some reason, tiwalang-tiwala kang magtiwala sa kanya. Kasi sa dami-dami ng pwedeng paglakuan ng sorbetes, napili niyang dumaan at magtinda sa tapat niyo. Nakakaantig ‘yun, lalo na kung sa tuktok ka ng burol nakatira, kasi gustung-gusto mo ng ice cream, at gustung-gusto ka niyang pagbilhan.

. . .

“Ubos na.”

Ouch.

. . .

Dirty Ice Cream.. Sino bang nagsabing kailangan mo ‘nun? Sino bang nagsabing masustansya ‘yun? Bukod kay Manong Sorbetero?

Parang trivia ang mga dirty ice cream, hindi mo naman talaga kailangan, pero nasasarapan ka sa tuwing nakakatikim ka, lalo na kung uhaw na uhaw ka dun.

Kaso bihira lang ang mga sorbeterong naglalako ng kaalaman, kadalasan makikita mo lang sila sa TV, naka-cowboy hat at naka-pepe shorts.

Bakit kaya Kuya Kim ang tawag kay Kuya Kim? Bukod sa yun ang pangalan niya? Bakit kaya hindi Mommy o Daddy Kim? O Ate Kim? Siguro kasi ang natututunan mo lang sa mga magulang mo ay yung mga bagay na basic, obvious at madaling paniwalaan. Ang mga natututunan mo naman sa mga ate ay kung paano saluhin yung mga inutos sa kanila. Mula pa noong unang panahon, ang mga kuya ang mahilig magshare ng mga walang kwentang trivia.. na gustung-gusto mo namang malaman. Malay mo ba kung ‘di totoo? At least nagbigay siya ng effort para sabihin yun sa’yo. Para siyang sorbeterong di-alintanang umakyat sa burol para bentahan ka ng paborito mong ice cream na hindi mo alam kung saan nanggaling.

Touching.

Bilib talaga ako sa mga kuya. Wala akong kuya sa bahay e. Ako ang kuya sa bahay. ‘O di ba ang conceited ko masyado?

Never mind.

Hindi ka maniniwala sa sinasabi ng kausap mo kung hindi ka nagtitiwala sa kanya, at hindi ka magtitiwala sa kausap mo hangga’t wala pa siyang sinasabi sa’yo. Kaya siguro malaki ang tiwala ko sa mga pinsan ko, lalo na ‘yung mga nagku-kuya-kuyahan, dahil sa mga sinasabi nila, lalo na yung mga binibigay nilang kaalaman na hindi ko naman talaga kailangang malaman. Kung ‘di dahil sa mga kuya ko, hindi ko malalamang marami pa pala akong ‘di alam. Na marami ka palang bagay na matutunan sa labas ng klasrum, malayo sa ilalim ng punong mangga at sa may bandang internet shop. Ang mga kuya ko ang nagturo sa’kin kung paano makipagkilala sa mga bagay na ‘di ko alam, katulad ng iba’t ibang klase ng magazines (sshh!). Kung di dahil sa kanila, wala sana akong tiwala sa media, at sa iba pang mga tao bukod sa sarili ko, kay Nanay, at kay Tatay. Natuto akong respetuhin at paniwalaan ang mga kasinungalingan at kalokohan ng tao, at tawanan ang sarili ko kasi utu-uto ako.

Lahat ng bata sa mundo ay naghahangad ng isang sorbetero, kahit isa lang, na mag-aabalang dumaan sa tapat nila para magpatunog ng tililing at magbenta ng maduming sorbetes, at lahat din ng bata ay naghahangad ng kuyang magbibigay ng mga walang silbing kaalaman na masarap lasapin, lalo na yung mga tipong gumagawa ng blog para lang mas mapadali ang pagdadaldalan niyo.

Lahat ng kailangan kong matutunan, natutunan ko nung kinder, lahat ng mga ayaw kong matutunan, natutunan ko kay Nanay, lahat ng bawal kong matutunan, natutunan ko sa panunuod ng.. uhmm.. Hindi ko pa pala yun natutunan. Pero lahat ng mga hindi ko kailangang matutunan, na ginusto kong matutunan, natutunan ko sa mga kuya.

Kuya Joshua Cerbito, isang tunay na sorbetero.

 

---